Karls brug

Nationale naam: Karluv most

Voor de heilige Roomse keizer Karel IV was de brug, die zijn naam draagt, een utilitair project. In de 14de eeuw hadden de stedelingen simpelweg behoefte aan een stevige stenen oeververbinding boven hoogwaterniveau. De Praagse brug (ook wel stenen brug) werd als eerbetoon aan de keizer in 1870 hernoemd tot de Karelsbrug (Karluv most). Rond die tijd had dit gotische bouwwerk een groot aantal verfijnde barokversieringen gekregen, waardoor het een opwindend kunstwerk is geworden. Ten gevolge van complicaties tijdens de bouw en latere verbouwingen beslaat de brug niet de kortste afstand tussen twee punten; hier en daar gaat het ’pad’ enigszins een andere richting op, alsof de bouwtekeningen gekreukeld waren.


Sinds 1950 is de brug gereserveerd voor voetgangers. Aan de oostzijde (Oude Stad) van de rivier wordt de brug aangekondigd door een grote gotische toren die massief genoeg is om bijna elke mogelijke invaller af te schrikken. De architect en beeldhouwer Peter Parler was verantwoordelijk voor deze vernieuwing, net als voor de interessante standbeelden van zijn financiers, Karel IV, Weceslas IV (zittend) en de beschermheilige van de brug, St.-Vitus.

In totaal 30 standbeelden of groepen beeldhouwwerken staan aan weerszijden van de brug, vijftien aan elke zijde. Ze dateren voornamelijk uit de 18de en de 19de eeuw. Elk beeld heeft zijn eigen geschiedenis. Rechts staat het oudste standbeeld van de brug: de kruisiging van Christus (1667). Het is voorzien van een grote 17de-eeuwse Hebreeuwse inscriptie, betaald door een rijke jood die beschuldigd werd van godslastering. Op het midden van de brug staat het bronzen standbeeld van de plaatselijke martelaar St.-Jan van Nepomuk, die in 1393 in de Moldau werd gegooid.

Daarachter, aan de overkant, bevindt zich een 18de-eeuws standbeeld dat op aandoenlijke wijze St.-Lutgardis uitbeeldt, die de wonden van Christus kust. De voorlaatste beeldengroep aan de linkerkant toont gevangengenomen christenen, die bewaakt worden door een ongeïnteresseerde Turkse cipier met een kromzwaard en een zweep met weerhaken. In sommige nissen onder de beeldhouwwerken verkopen moderne kunstenaars hun schilderijen en tekeningen van de brug en de stad; of ze bieden elke toerist aan ter plekke een portret van hem of haar te tekenen. Bij de bouw van de brug werd het cement verstevigd met eieren en meel, dit om de brug onverwoestbaar te maken.